Τα μέσα δεν κάνουν τον οποιονδήποτε, αν δε βγαίνει από μέσα του

Όλο και πιο συχνά σκέφτομαι πως όταν έχω περιορισμούς στα μέσα για να κάνω κάτι, ασχολούμαι περισσότερο με το κάτι και λιγότερο με τα μέσα.
Σα να λέμε, ψάχνω να βρω το δρόμο να φτάσω στο στόχο μου.

Όταν τα μέσα δεν αποτελούν ζήτημα, μπορεί να σπαταλήσω τον άπειρο χρόνο για να εξαντλήσω (δήθεν) τις δυνατότητές τους.
Και όλο αυτό, εις βάρος του στόχου, της δημιουργικότητας της ευχαρίστησης.

Αυτή η απόκλιση από το παιχνίδι δηλαδή με τα μέσα, που τα κάνει αυτοσκοπό.
Κι έτσι, δουλεύεις υπερωρία για να πληρώσεις το 4x4 και δεν πας κανέναν περίπατο σε κανένα βουνό.
(Λέμε, αν δεν καιγόντουσαν όλα.)
Ψάχνεις τη γραμματοσειρά που θα σε εκφράζει, και δε γράφεις μια κουβέντα να βγει από μέσα σου.
Ψάχνεις τον ιδανικό άνθρωπο, και δε διακρίνεις το ιδανικό στους ανθρώπους.
Κατεβάζεις τους τελευταίους drivers για να λειτουργεί το τελευταίο πρόγραμμα αναπαραγωγής DVD, και δε βλέπεις τις ταινίες που αγόρασες γιατί θεωρούσες αξιόλογες.

Και χάνεις το ταξίδι, τις εικόνες, τις μυρουδιές, τις αισθήσεις και τα συναισθήματα, χάνεις τον προορισμό, γιατί περιμένεις τον καλύτερο άνεμο, το πιο γρήγορο καράβι, τα καινούργια ταξιδιωτικά ρούχα του βασιλιά.

04:29 π.μ.
Παρασκευή, κζ' Ιουλίου ,βζ'

Ζέστη και διακοπές (ρεύματος)
Καλημέρα!

Δικαιολογίες

Με πειράζουν τόσο πολύ οι δικαιολογίες!
Με κουράζουν τόσο πολύ οι δικαιολογίες!

Εχθές το πρωί, στις δύο τα ξημερώματα, μπαίνω σε ένα ταξί να πάω να έρθω στο σπίτι.
Δένω την ζώνη. (Μου το προτείνει και ο ίδιος ο οδηγός).
Αρχίζουμε μια κουβέντα (πρωί-πρωί, αλλά μάλλον το ήθελε για να περνάει η ώρα και να μην αποκοιμιέται στο τιμόνι) για τον σεβασμό στον κ.ο.κ.
"Τα νέα μέτρα..."!
Μου λέει.
"Τίποτα δεν κάνουν"
Του λέω.
"Θα αλλάξουν το σύμπαν"
(όχι αυτολεξεί) Μου λέει.
Και αρχίζει μια κουβέντα γύρω από το αν η λύση για τους ασυνείδητους είναι τα αυστηρότερα πρόστιμα ή όχι.
Του πετάω την ιδέα πως αν ο άλλος είναι ασυνείδητος, ούτε το οικονομικό κόστος θα συνειδητοποιήσει, γιατί απλά είναι ασυνείδητος.
Επίσης, πως ο φόβος δεν είναι μια ασφαλής και στέρεη οδός για να περάσουμε ένα μήνυμα, γιατί μπορεί κάλλιστα να μην υπολογιστεί υπό ορισμένες μεν, πλείστες δε περιπτώσεις.
(Δεν μπήκα στη διαδικασία να του εξηγήσω πως αν ο φόβος ήταν αρκετός για να αναστείλει οτιδήποτε, θα θεωρούσαμε ακόμα πως η γη δεν γυρίζει. Ίσως αυτό να ήταν λάθος, και να απέτρεψε ένα τέλος στην κουβέντα προς όφελός μου, αλλά τέτοια λάθη τα κάνω συχνά, για να είναι ειλικρινής...)
Τότε, μου λέει το εξής:
"Ο Έλληνας, θέλει τον φόβο για να αλλάξει και να κάνει το σωστό."
Αντιστάθηκα του πειρασμού να του πω πως είναι παντελώς ηλίθιος, και άρχισα να του εξηγώ γιατί ένας άνθρωπος, αν ο γνώμονας των πράξεών του είναι ο φόβος, μπορεί να αλλάξει συμπεριφορά ανά πάσα στιγμή, και αυτό που χρειάζεται είναι η συνείδηση των πράξεών του.
Δε θέλησε να ακούσει, μου έκανε τις ίδιες δηλώσεις (ή ερωτήσεις) ξανά και ξανά με άλλα λόγια.

Αυτό που με πείραξε περισσότερο είναι αυτό το φόρτωμα στην ελληνικότητά μας για κάθε ελάττωμα. Αυτό που συνοδεύεται με μια αποχή από το χαρακτηριστικό του Έλληνα κάθε φορά, αυτού που το λέει.
"Οι Έλληνες δεν έχουν καλή οδική συμπεριφορά".
Αυτό σημαίνει:
-Εγώ έχω, οι ΆΛΛΟΙ Έλληνες δεν έχουν.
-Αφού οι άλλοι Έλληνες δεν έχουν, αυτό είναι ελαφρυντικό για να μην έχω κι εγώ.
-Αυτό δεν αλλάζει. Είναι Έλληνες, επομένως ό,τι και να γίνει, το παραπάνω ισχύει.


Θα μπορούσα να ισχυριστώ πως αυτοί που το λένε αυτό είναι Έλληνες, και ως εκ τούτου, ενώ τους λείπουν όλα τα άλλα, έχουν αυτογνωσία.
Μα απλά βρίσκουν μια φτηνή δικαιολογία για να μην κάνουν τίποτα.
"Δεν φταίω εγώ, οι Έλληνες φταίνε".


Άμα θες, άλλαξε την λέξη "Έλληνες" με ό,τι άλλο.
Εθνικότητα,
θρήσκευμα,
πολιτική πεποίθηση,
φύλο,
ηλικία.
Η αδιακρισία μπορεί να έχει οποιαδήποτε μορφή.
Οι δικαιολογίες μπορούν να έχουν οποιαδήποτε αφορμή.

Κατέβηκα από το ταξί.
Συνέχισε το δρόμο του.
Γύρισα και κοιμήθηκα.

05:56 π.μ.
β' Ιουλίου ,βζ'
Χρόνια πολλά Άγγελε

Ιστορία έρωτα και αναρχίας

Ο τίτλος αυτός, μόλις πρόλαβε να αντικαταστήσει έναν άλλο τίτλο, που δεν προτίμησα γιατί θα ήταν κατανοητός από ένα άτομο και μόνο. Τον "ο παπάς ο παχύς, έφαγε παχιά φακή".

Την ταινία την είδα πρόσφατα,
πριν από λίγες ώρες συμπλήρωσα την θέασή της,
αν και είχα ξεκινήσει την Κυριακή.
Όλη την ώρα χωρίς ήχο και με υπότιτλους.
(Τα ιταλικά μου είναι στο επίπεδο του ανήξερου)

Δεν θέλω να υποστηρίξω τον έρωτα, ούτε την αναρχία.
Ίσως και νά 'ταν πρόσχημα μονάχα.
Στο κάτω κάτω της γραφής, δε χωράνε υποστυλώματα σε καμία έννοια από τις δύο.
Ερμηνείες ένα σωρό, μα ο βίος τους συναντά την ουσία και την στηρίζει ή την καταποντίζει.
Ήθελα να μοιραστώ μονάχα την ομορφιά που ένοιωσα βλέποντάς την ταινία αυτή,
κι ύστερα,
το πως όταν την άκουσα ήρθε κι έδεσε ο ήχος με την εικόνα.
Τα δυο μαζί με το απόσταγμα του ενός και του άλλου,
με το απόσταγμα και των δυονών μαζί.

Καμιά φορά, φέρνουμε τα λόγια,
τους ήχους,
τις εικόνες
στην εποχή τους για να τις εκτιμήσουμε.
Μα θαρρώ πως είναι λάθος αυτό.

Γιατί θα πρέπει να μετράμε
με αλλονών μέτρα και σταθμά από τα δικά μας
τον κόσμο;
Και τί εκτίμηση να κάνουμε με αυτό τον τρόπο;
Δεν έρχεται αυτός που έβγαλε τα μέτρα και τα σταθμά αυτά
να εκτιμήσει αναλόγως;

Πολλές φορές,
αυτό που γεννάται στην καρδιά μας μέσα από τα πράγματα
ή τους ανθρώπους,
ή τις πράξεις των,
δε μπορεί να στηριχθεί, ούτε να καταποντιστεί από τίποτα άλλο
παρά από την καρδιά που το γέννησε.

Ούτε μετριέται,
ούτε περιγράφεται αναλυτικά.

Μόνο με παρομοιώσεις.
Άλλο να λένε στον έναν κι άλλο στον άλλο,
μα να λένε σε κάθε έναν ξεχωριστά το ίδιο πράμα.

Λατρεύω το άρωμα των λεμονιών.

05:50 π.μ.
κστ' Ιουνίου ,βζ'
Χρονιά πολλά,
πολλά καλά, Κατερίνα.

Για την ώρα άτιτλο

Για κάθε μέρα που περνά, δίχως να κάνει γέννα,
στο φυλλοκάρδια μαχαιριά, που δεν την υπομένα'.
Γιατί αν έχω τη δροσιά, στα χέρια, του ποτάμου,
ποτέ δεν πρέπει να διψώ, ούτε αυτοί κοντά μου.


Δεν 'ξεύρω αν τούτα τα λόγια βρίσκουν απόκριση καμιά
στην οθόνη
(όχι, όχι στην οθόνη, διέγραψέ το, αλλά κράτα το λάθος σα λάθος)
σ' αυτό που ονομάζουνε ψυχή κανενού ανθρώπου.

Έγνοιες είναι που με καταλαμβάνουν καιρούς-καιρούς,
και δεν ημπορώ να τις αποτινάξω από πάνω μου.
Όχι γιατί είναι τόσο φρικαλέες οι ιδέες που γεννούν.
Μα γιατί είναι τόσο επιθυμητές οι ιδέες που αντιστέκουνταί* τους.
Γιατί έχουν υπόσταση και υπάρχουν στη ζωή μου,
το λιγότερο σαν παρελθόν,
το ευτυχέστερο σαν παρόν και μέλλον.

Μου αρέσει να γράφω,
αλλά δεν είναι το γράψιμο που μου αρέσει.
Είναι η ιδέα (ακόμα περισσότερο όταν αποκτά βάση)
πως μέσα από τις αράδες τις λέξεις που μπαίνουν στη σειρά
έστω και ένας, κάπου, κάπως,
βγάζει ένα νόημα.
Κουνάει το κεφάλι του σα να λέει:
"Ναι, τούτο το είδα κι εγώ"

Μ' αρέσουν και οι λέξεις να έχουν μυρουδιά.
Όπως έχουν μυρουδιά τα νιόκοπα ξύλα.
Όπως έχουν μυρουδιά τα βιβλία.
Όπως έχουν μυρουδιά τα χέρια που τρίψαν το φύλλο της λεμονιάς μέσα στους.
Όπως έχουν μυρουδιά οι τσέπες με τη λεβάντα.

Γιατί τότε,
δεν είμαι εγώ ο κύρης του νοήματος.
Δεν είμαι ο κύρης της ομορφιάς που ξεπρόβαλε από το παράθυρο,
και έλαμψε μ' άλλο χρώμα σε κάθε γωνιά.
Μόν' είμαι ο μνηστήρας της,
που κατάφερε να την ξεφανερώσει για να της ρίξει μια ματιά.

Μου λείπει,
μου λείπει,
μου λείπει.

Και με το νερό να τρέχει ανάμεσα στα δάκτυλά μου,
αφού διψώ, είναι ντροπή.
02:54 π.μ.
κε' Ιουνίου ,βζ'

*μη θεωρήσεις το "αντιστέκουμαι" σαν αντιδραστική στάση.
Το χρησιμοποιώ όπως και αυτοί στον παρακάτω διάλογο που κάποτε διάβασα και έκτοτε κράτησα στην καρδιά μου:
-Σκουτελοβαρίσκω σε
-Κι εγώ αντιστέκουμαί σου
που πάει να πει αν δεν το κατάλαβες:
-Σε χαιρετώ
-Κι εγώ στέκομαι απέναντί σου (αντάξιος) στο χαιρετισμό σου

...και η συνέχειά του

(συνέχεια από το προηγούμενο)
They listened to him, not agreeing, not denying, but accepting his despair. His words went into their listening silence, and rested there for days, and came back to him changed.

"We can't do anything without each other," he said. "But it's the greedy ones, the cruel ones who hold together and strengthen each other. And those who won't join them stand each alone." The image of Anieb as he had first seen her, a dying woman standing alone in the tower room, was always with him. "Real power goes to waste. Every wizard uses his arts against the others, serving the men of greed. What good can any art be used that way? It's wasted. It goes wrong, or it's thrown away. Like slaves' lives. Nobody can be free alone. Not even a mage. All of them working their magic in prison cells, to gain nothing. There's no way to use power for good."

Ayo closed her hand and opened it palm up, a fleeting sketch of a gesture, of a sign.


Τον άκουσαν, χωρίς να συμφωνούν, ούτε διαφωνώντας, αλλά δεχόμενες την απελπισία του.Τα λόγια του βρήκαν την σιωπή της ακοής τους, και ακουμπήσαν εκεί για μέρες, και γύρισαν πίσω σ' αυτόν αλλαγμένα.

"Δε μπορούμε να κάνουμε τίποτα ο ένας χωρίς τον άλλο", είπε. "Μα είναι οι φθονεροί, οι σκληροί που στέκονται μαζί και στηρίζονται μεταξύ τους. Κι όσοι δεν συντάσσονται μαζί τους, στέκονται ο καθένας μόνος."
Η πρώτη του εικόνα της Άνιεμπ, μια ετοιμοθάνατη να στέκεται μόνη στο δωμάτιο του πύργου, τον ακολουθούσε πάντα.
"Η αληθινή δύναμη σπαταλιέται. Κάθε μάγος χρησιμοποιεί τις τέχνες του εναντίων των άλλων, υπηρετώντας τους ανθρώπους του φθόνου.
Ποιο το όφελος οποιασδήποτε τέχνης, σε τέτοια χρήση;
Σπαταλιέται. Λανθάνει, ή σκορπίζεται.
Σαν τις ζωές των σκλάβων.
Κανείς δε μπορεί να είναι ελεύθερος μόνος του. Ούτε ένας μάγος.
Όλοι τους εργάζονται τη μαγεία τους στα κελιά της φυλακής, χωρίς κέρδος.
Δεν είναι τρόπος να χρησιμοποιήσουν τη δύναμη για καλό."

Η Άιο έκλεισε την παλάμη της και την άνοιξε προς τα επάνω. Ένα φευγαλέο σχέδιο μιας χειρονομίας, ενός σημαδιού.
(Σ.τ.Μ.: Εμπιστοσύνη)

το απόσπασμα που ήθελα να μοιραστώ...

Αν και όλα τα κείμενα της με κινούν προς έναν ωραίο και εποικοδομητικό τρόπο σκέψης, απόψε (εχθές το βράδυ) στάθηκα στα λόγια που βάζει στο στόμα ενός ήρωα της πρώτης ιστορίας από τις "ιστορίες από την γεοθάλασσα".
(Ο λόγος για την Ούρσουλα Λε Γκεν και το πέμπτο από τα βιβλία της με γενικότερο τίτλο "το έπος της γεοθάλασσας")

Δε θέλω να το σχολιάσω, απλά να το μοιραστώ.

"Trust," the young man said. "Yes. But against— Against them?— Gelluk's gone. Maybe Losen will fall now. Will it make any difference? Will the slaves go free? Will beggars eat? Will justice be done? I think there's an evil in us, in humankind. Trust denies it. Leaps across it. Leaps the chasm. But it's there. And everything we do finally serves evil, because that's what we are. Greed and cruelty. I look at the world, at the forests and the mountain here, the sky, and it's all right, as it should be. But we aren't. People aren't. We're wrong. We do wrong. No animal does wrong. How could they? But we can, and we do. And we never stop."

"Εμπιστοσύνη," είπε ο νεαρός άνδρας.
"Ναι. Μα ενάντια -Ενάντιά τους;-
Ο Γκέλλουκ χάθηκε. Ίσως ο Λούζεν πέσει τώρα.
Θα κάνει αυτό οποιαδήποτε διαφορά;
Θα λευτερωθούν οι σκλάβοι;
Οι ζητιάνοι θα φάνε;
Θα αποδοθεί δικαιοσύνη;
Θαρρώ πως υπάρχει ένα κακό μέσα μας, στην ανθρωπότητα.
Η εμπιστοσύνη το αρνείται.
Το υπερπηδά. Υπερπηδά το χάσμα.
Μα αυτό είναι εκεί.
Και ό,τι κάνουμε τελικά υπηρετεί το κακό,
γιατί αυτό είμαστε. Φθόνος και σκληρότητα.
Κοιτάζω την πλάση,
τα δάση και το βουνό εδώ, τον ουρανό,
και είναι όλα καλά, όπως θά 'πρεπε.
Μα εμείς δεν είμαστε.
Ο κόσμος δεν είναι.
Σφάλουμε. Κάνουμε κακό.
Κανένα ζωντανό δεν κάνει κακό.
Πώς θα μπορούσε;
Μα εμείς μπορούμε,
και το κάνουμε.
Και ποτέ δεν παύουμε."

Το τι γράφει αμέσως μετά, θα το μοιραστώ αργότερα.
Δε θέλω να νομίσετε όμως πως αυτό πρεσβεύει η συγγραφέας.
Ούτε το αντίθετο.
Όπως δεν πρεσβεύει ο Ντοστογιέφσκι (απλά εικάζω) τα όσα σκληρά, μα τόσο τεκμηριωμένα, λέει ο Ιβάν στον Αλεξέι Καραμαζώφ.

02:22
Κυριακή, κβ' Απριλίου ,βζ'

Όχι μόνο εχθές

Εχθές,
μου ήρθε ξανά η σκέψη του.
Είχε αφορμές.
Εγώ τις δημιούργησα.
Ηθελημένα, άθελα,
δε μπορώ να το πω.

"Χαλάρωσε",
μου λέω.
"Χαλάρωσε",
μου είπε αργότερα και η καλή.

Είναι ανάγκη, το ξέρω.
Δεν είμαι ο Άτλαντας,
δεν είμαι ο Ηρακλής.
Δεν αλλάζει ο κόσμος με μιας.

Αλλάζει;

Αυξάνει η εντροπία θα μου πεις...

Εχθές,
μου ήρθε ξανά η σκέψη του.
Και αυτό που θέλησα περισσότερο
ήταν να γράψω
και να παίξω μουσική.

Να μη σηκωθώ σήμερα για τη δουλειά.
Όμορφη δουλειά,
αλλά να:
καταντάει "δουλειά".

Όλα κάνουν κύκλους.
Κάνω κι εγώ.

Ξανά στο "μη χάνεις τη σημασία των πραγμάτων".
Είναι μια μάχη συνεχής,
χωρίς αναπαμό,
χωρίς γδικιωμό,
χωρίς έλεος.

Ο πιο σκληρός αντίπαλος,
ο πιο επίμονος,
εγώ.

Ο πιο φοβερός,
ο τελευταίος.

Εχθές,
μου ήρθε ξανά η σκέψη του.

09:01
Σάββατο, ιδ' Απριλίου ,βζ'
Μεγαλώνει η μέρα.