Η καλή κουβέντα

Τρεις κουβέντες καλές που έχουν πει για 'μένα με κολάκεψαν τόσο

ώστε να τις θυμάμαι μετά από χρόνια.
Την τρίτη, μου τη θύμισε κάποτε ο φίλος μου ο Ρένος.


Κάποτε βγήκα βόλτα μέχρι το πάρκο περιβαλλοντολογικής ευαισθητοποίησης,
(τότε το λέγαμε εστία)
και στο δρόμο μου μάζευα λουλούδια.
Τέτοια εποχή ήταν.
Γυρνώντας, πέρασα από το σπίτι του αδερφού μου.
Ήταν εκεί η γιαγιά του η Κικίνα.
Στα τελευταία της τότε. Γλυκός άνθρωπος.
Της χάρισα το μπουκέτο με τα λουλούδια
και μου χάρισε μια μαντινάδα:
Σ' ευχαριστώ πάρα πολύ
για την ευγένειά σου,
κι όσο θα ζούνε τα βουνά,
να ζήσει τ' όνομά σου.


Σε μια γιορτή του, είχε πιει το κάτι τις παραπάνω ο Μπάμπης,
κάτι τον στεναχώρησε, δεν ήταν καλά.
Γυρίζει και λέει στην Αθανασία σα με βλέπει:
Αυτός ρε συ, παίρνει δύναμη από τον εαυτό του.


Είχε έρθει ο Ρένος επισκέπτης σε ένα μάθημα θεωρίας
στο δημοτικό ωδείο Πειραιά, τότε που πήγαινα κι εγώ.
(Γιατί πήγαινε και ο έτερος Καππαδόκης,
και έκανε και αυτός ούτι με την Κατερίνα)
Σε κάποια στιγμή λέει ο δάσκαλος:
Ο Γιάννης είναι κακός μαθητής,
ό,τι του λες, το κρατάει.


Αυτές είναι οι κουβέντες οι καλές που θυμάμαι ακόμη,
μα δεν είμαι βέβαιος τελικά,
κι αναρωτιέμαι σαν τις ξανασκέφτομαι
αν τις εκτιμώ δεόντως;

Οι φωτογραφίες (για τους περίεργους), από το σταθμό Λαρίσης,
από μια "παρένθεση" στο Ίλιον, από το λιμάνι του Πειραιά,
από τη Χρυσοσπηλιώτισσα στο κέντρο της Αθήνας.

Περίπατοι

Περπάταγα στις γειτονιές τριγύρω και σκεφτόμουν πως καιρό έχω να δω κανένα πιτσιρίκι να κουβαλάει το ταψί με το φαΐ από τον φούρνο.

Φαντάστηκα κιόλας τα χαρτιά και τα κομμάτια από τις εφημερίδες που μπαίνουν ανάμεσα στα χέρια του κουβαλητή και το ταψί.
Χωρίς αυτά δεν κρατιέται το ζεστό ταψί.


Θυμήθηκα ύστερα τον φούρνο της θείας μου στο χωριό.
Αυτόν που οι πιτσαρίες τώρα παινεύονται πως χρησιμοποιούν, αλλά τον "πραγματικό".
Τη θυμάμαι να λέει για το ταψί ότι "πίνει το νερό" και στο πρόσωπό μου να κατακάθεται, σαν τη στάχτη, που τη φύσαγα δυνατά από καμιά γωνιά για να τη δω να γεμίζει τον αέρα, μια μεγάλη απορία και μια δυσπιστία.
Τη θυμάμαι, μα εκείνη όλο και λιγότερα καταφέρνει να θυμάται.


Έβγαλα η φωτογραφική μηχανή κι άρχισα να δοκιμάζω τη σταθερότητα του χεριού μου τραβώντας στο λιγοστό φως.
Βρήκα ένα-δυο σημεία ξεχασμένα από την αναδόμηση της περιοχής, με αμυγδαλιές ανθισμένες.



μια-δυο φόρμες ενδιαφέρουσες,
(πάντα βρίσκεις κάτι ενδιαφέρον αν ψάξεις, πάντα)

μα τέτοια ώρα, οι φούρνοι είναι κλειστοί,
τα φώτα λειψά,
και το χέρι μου παραμένει ασταθές.

10:56 μ.μ.
Τρίτη, κγ' Ιανουαρίου ,βζ'
Το ένα πίσω από το άλλο...

Μπά! Και ποιος το λέει;

Είναι άραγε το ποιοι είμαστε αυτό που βαραίνει τους λόγους μας
ή σαν ελαφρύ νέφαλο τους παρασέρνει στην άκρη του ορίζοντα και τους κατακρημνίζει;

Είναι άλλο το ποτήρι όταν το κρατάει ένας ταπεινός και όταν το κρατάει ένας σπουδαίος;
Ένας ψεύτης και ένας ειλικρινής;
Ένας άνδρας και μια γυναίκα;
Ένας εργάτης, ένας καλλιτέχνης κι ένας επιστήμονας;

Είναι βέβαια άλλος ο τρόπος που κρατάει ο καθείς
και που χειρίζεται το ποτήρι.
Άλλος ο τρόπος του το δείχνει, που το περιγράφει.

Μα το ίδιο το ποτήρι, σαν ον που υφίσταται
πριν από τη χρήση και μετά από αυτή,
πόσο και πώς αλλάζει απ' του καθενός το χέρι;

Οι ιδέες και οι αλήθειες που φέρουμε,
πόσο και πώς αλλάζουν στου καθενός το στόμα;

12:39 μ.μ.
Δευτέρα, κβ' Ιανουαρίου ,βζ'
Συνεχείς ανοιχτές μέρες.

Ευτυχισμένη μέρα αυτή

Πολύ συχνά, το πρόσκαιρο σκέφτομαι της ζωής μου
κι αγωνιώ μέσα σ΄αυτό την κάθε ώρα και λεπτό, το πνεύμα το της ποίησης να θρέψω και να ορθώσω.
Γιατί χαρά βαθύτερη και απλούστερη δεν είναι από τα χέρια που όργανο γίνονται ή κρατούνε και σκάβουν, γράφουν, πελεκούν, χαϊδεύουν ή χτυπούνε, απ΄τη ζωή άλλη ζωή να δώσουν και να βρούνε.

Όπως ανάγκη τα κορμιά ζωή να δώσουν έχουν και στέρφα γη οργώνουνε, ποτίζουν και λιπαίνουν, για να πληθύνουν οι ανθοί κι ακέριοι να καρπίσουν
ζωή να γίνει η άβυσσος κι η έρημος περβόλι, έτσι ανάγκη έχουνε την ομορφιά τα μάτια, την μελωδία τα αυτιά, τη νοστιμιά η γλώσσα, κι ο νους την ακριβή μέθη αυτή του ανείπωτου που βρίσκει οστά και σάρκα και πνοή να ειπωθεί, να είναι.
Και του ειπωμένου που λογά σαν τώρα να γεννιέται, με τ΄όνομα το γέρικο μα με κορμί καινούριο, που θα μεριάσει για να βγει μέσα σ΄αυτό τον κόσμο κάθε ιδέα ψεύτικη, παλιά, παρωχημένη.

Ευτυχισμένη μέρα αυτή που πίσω της θ΄αφήσει μια γέννα, ακόμα και μικρή, και πριν καλά να σβήσει όνομα θά ΄χει και ψυχή, του βρέφους-και σημαία.

1:34 π.μ.
Κυριακή, λα' Δεκεμβρίου ,βστ'

Το έτος είναι μια σύλληψη του ανθρώπινου νου για να ορίζει τις περιόδους των εργασιών του πάνω στη γη. Το ταξίδι της γης γύρω από τον ήλιο δεν έχει αφετηρία ούτε τέρμα. Μα μ΄αφορμή αυτή την αυθαιρεσία μας, να ευχηθώ σ΄όσους διαβάζουν τούτες τις γραμμές, αυτός ο νέος κύκλος της γης στη τροχιά της γύρω από τον ήλιο να γίνει με ζωντάνια, με δημιουργικότητα, με ευτυχία στο βίο τους.
Τους ευχαριστώ δε γιατί ακόμα και όταν είναι άγνωστοι, αποτελούν λιμάνια για τα (ανεξάρτητα πια) ταξίδια των γραπτών μου.

Υ.Γ. Το αναλογίστηκα λίγο το αν θα έπρεπε να διαφημίσω μέσα από γραπτά μου, άλλα μου γραπτά, αλλά δε βαριέσαι, η πολλή σκέψη τρώει τον αφέντη.
Oι χειραψίες πιο σφιχτές, τα χαμόγελα πιο εγκάρδια στου φίλου μου το δώμα.

"Λυσσομανάει"

Αυτό λένε πως κάνει ο άνεμος
όταν (όπως τώρα δα)
κάνει τα κλαριά στις λεύκες να λικνίζονται
σα φύκια της θαλάσσης
και τις καλαμιές να γέρνουν,
όπως γέρνουν το κεφάλι οι μητέρες
που βαστούν στον κόρφο το μωρό τους.

Σάββατο, ια' Νοεμβρίου ,βστ'
Πρωί.
Λυσσομανάει ο άνεμος.

Ο τρόπος που βλέπεις

Ο άνθρωπος, από τη στιγμή που αρχίζει να αποκτά συνείδηση, και από ακόμα πιο νωρίς, μαθαίνει, προσαρμόζεται, κατηγοριοποιεί, διατυπώνει τους νόμους που (φαινομενικά τουλάχιστον) διέπουν το περιβάλλον του, ώστε ανάλογα να πράττει προς όφελός του.

Μέσα σε αυτή την ανάπτυξη έρχεται να προστεθεί και η θέση των στόχων του. Αναγνωρίζοντας τις συνθήκες που είναι προς όφελός του, βραχυπρόθεσμα ή μακροπρόθεσμα, σαν μονάδα ή σαν μέρος ενός ευρύτερου συνόλου, διατυπώνει τις αρχές που κατά την κρίση του θα πρέπει να ενστερνιστεί προκειμένου να δημιουργηθούν αυτές οι συνθήκες, να επιτύχει τους στόχους αυτούς.

Με λίγα λόγια, δημιουργεί το πρίσμα μέσα από το οποίο θεωρεί τον κόσμο. Κατά συνέπεια και τον τρόπο που τον αντιμετωπίζει στην πράξη.

Στην πραγματικότητα, ιδίως όταν στις επιλογές του ανθρώπου δεν συμμετέχουν άλλοι, (υπό την έννοια του "δε λαμβάνονται από κοινού" ή "δεν είναι αποτέλεσμα εξαναγκασμού") οι επιλογές του είναι καθ' όλα σύμφωνες με την θεώρησή του. Ακόμα και οι ανοχές γύρω από αυτή πάνω στην πράξη.
Έτσι λοιπόν, αποτέλεσμα της θεώρησης του εκάστοτε ανθρώπου είναι το αν θα ακολουθεί το ρεύμα των οδών με το αυτοκίνητό του ή θα πηγαίνει ανάποδα. Θεώρηση που έχει βασιστεί στην προσαρμοστικότητα του στο περιβάλλον, στην παρατήρηση, στην δημιουργία αρχών και στην αναγνώριση του ιδίου οφέλους στο αποτέλεσμα της θεωρήσεως αυτής. Αποτέλεσμα της θεωρήσεώς του είναι εξίσου και τα κριτήρια που θα δημιουργήσουν τις εξαιρέσεις της θέσεώς του αυτής και θα τον κάνουν π.χ. να κινηθεί σε έναν μονόδρομο ανάποδα στο ρεύμα.

Όπως λοιπόν, μέσα από την κριτική ανάλυση των εμπειριών και των πληροφοριών μας, συνθέτουμε ένα "πρότυπο συμπεριφοράς" του κόσμου μας προκειμένου να συνυπάρξουμε, έτσι, μέσα από τη γνώση της θεωρήσεώς μας απέναντι στον κόσμο, μπορούμε (τόσο εμείς όσο και οι άλλοι) να αντιληφθούμε τα κίνητρα, τις προθέσεις, τους τρόπους της δράσης μας και να "συνυπάρξουμε" με τον εαυτό και τους άλλους βέλτιστα.


Έχοντας όλα τούτα κατά νου, θεωρώ (εντός και εκτός εισαγωγικών) απαραίτητη για την καλή μου σχέση με τους άλλους την συνειδητοποίηση της θεώρησής τους, το μοίρασμα της δικής μου. Φροντίζω λοιπόν γι' αυτό, το δυνατόν πιο επισταμένα.


Αυτό που δε μπορώ να αντιληφθώ, έτσι ώστε να μπορέσω να το εντάξω στη θεώρησή μου, είναι το πώς και γιατί αναδύεται ένας μορφασμός απαξίωσης όταν πολλές φορές προσπαθώ να επισημάνω και να εξηγήσω την προσωπική μου άποψη των πραγμάτων, συνοδευόμενη από τη φράση: "Αυτά είναι θεωρίες".
Βεβαίως και είναι θεωρίες. Διατυπώνονται για έναν πολύ συγκεκριμένο λόγο και είναι άμεσα συνδεδεμένες με τις πράξεις. Δεν υπάρχει λόγος, το γεγονός ότι είναι θεωρίες καθαυτό, να μας κάνει να τις εκτιμούμε ασήμαντες.

"Αυτά είναι θεωρίες!" Θα πει κάποιος...

3:06 μ.μ.
Παρασκευή, ι' Νοεμβρίου ,βστ'
Χρόνια πολλά Ματίνα,
καλώς να έρθεις Δέσποινα.

Εικόνες απ' το παράθυρο του τραίνου

Είναι τα σύννεφα λευκά. Όμως στις άκρες,
εκεί που αγγίζουν τ' ουρανού το θαλασσί,
φτιάχνουν σκιές.

Και τα βουνά, τα πιο ψηλά, τα χιονισμένα,
να ταξιδεύουν μοιάζουν τρέχοντας κι αυτά
μες στα κλαδιά

από τα δέντρα που περνούν έξω απ' το τζάμι,
κι αυτοστιγμίς κρύβουν κι αφήνουν να φανεί
η όμορφη γη.

Όταν το βλέμμα το στερέωμα ακουμπάει
που αγναντεύεις κάμπους, δέντρα και βουνά,
σε μια ματιά

ξεχνάς ποιος είσαι, που πηγαίνεις κι από πού.
Και μία αίσθηση -όχι σκέψη- κατακλύζει
όλο το νου:

Πως απ' τ' απέραντο ένα κομμάτι είσαι.
Ένα κομμάτι που ξανάβρε την καρδιά
κι είν' ελαφριά.

Δευτέρα στ' Νοεμβρίου ,βστ'
11:53 π.μ.

Ηλιόλουστη μέρα