---Ελληνικά έπονται---video link at the end---
There are some songs, the importance of which is not counted by their tonal width, nor by their phonetic complexity, not even they were sang a lot because their melodic line being the pride of the singer.
It's not like the lyrics recount a mythical story, nor the adventures of great heroes of fame, not even hide for the initiated the mysteries of happiness.
It is only that -when you listen to them- you picture a boy, a girl, singing them to one-another from afar and in secret. Secretly even from one-another, while looking the bed's pillow in the night, or a stone on the ground.
Or, you imagine a boy, a girl, amidst a dance circle, to struggle to steal a favorable glimpse, a smile in secret of the whole crowd. To put at stake, with cheeks flash and their breath cut, on a flip of a coin the absolute happiness or the doom of their never-ending life.
14. June 2026
Long days and nights without stars.
---σύνδεσμος μετά το κείμενο---
Είναι κάποια τραγούδια των οποίων η σημασία δεν αριθμείται με την τονική τους έκταση, ούτε με την φωνητική τους πλοκή, μηδέ τραγουδήθηκαν πολύ γιατί η περίτεχνή μελωδική τους γραμμή πλέκει τού τραγουδιστή τα στέφανα.
Δεν είναι πώς οι στίχοι τους αφηγούνται κάποια ιστορία μυθική, ούτε τις περιπέτειες ηρώων τρανών και ξακουστών, μηδέ κρύβουν για τους μυημένους τα μυστήρια της ευτυχίας.
Είναι μόνο που, ακούγοντάς τα, βάζεις με το νου σου έναν άγουρο, μια κόρη, να τα τραγουδούν ο ένας στον άλλο από μακρυά και στα κρυφά. Κρυφά ακόμα κι ο ένας από τον άλλο, κοιτάζοντας τη νύχτα τού κρεββατιού το μαξιλάρι, ή μια πέτρα στο χώμα.
Άλλοτε, φαντάζεσαι έναν άγουρο, μια κόρη, μέσα στο χορό, να παλεύουν να κλέψουν ένα βλέμμα ευνοϊκό, ένα χαμόγελο κρυφό από το πλήθος όλο. Να παίζουν μέσα σε λίγες στιγμές, με μάγουλα αναψοκοκκινισμένα και την ανάσα τους κομμένη, κορώνα - γράμματα την απόλυτη ευτυχία ή τον όλεθρο της ατελείωτης ζωής τους.
ιγ΄ Ιουνίου ‚βκστ΄
Μακριές μέρες κι ανάστερες νύχτες.
