Χωρίς λέξεις κι εικόνες

Έχω να πω σε έναν άνθρωπο πράγματα πολλά
για σκέψεις, θύμισες, συναισθήματα...
Να του δώσω να με καταλάβει,
γιατί δεν έπεσα στα γόνατα ακόμα.

Μα είναι σκυμένος, κοιτάει στη γη
και δε μπορεί, δε θέλει να με ακούει.
Και πώς να δει να θυμηθεί τον ουρανό;
Πώς να του σφουγγίξω τα δάκρυα με ένα τραγούδι;

Μέσα στη θλίψη της ανημποριάς μου,
σε μια ελπίδα μόνο χαμογελάω:
Να ξυπνήσει το τρομερό θεριό
που επειδή κοιτάει προς τα πάνω,
άνθρωπο το ονόμασαν.

ιζ' Μαρτίου ,βστ'
04:18 π.μ.

Έξω, στον μεγάλο δρόμο τα φώτα σβήσαν.
Απ' τον ουρανό, τον φέγγει η σελήνη.

Η γριά μουσαφίρισσα

Είναι μία γριά, πραγματικά πολύ μεγάλη σε ηλικία, που γυρίζει όλον τον κόσμο
και κατοικεί ανάμεσα στους ανθρώπους.
Έχει αφήσει πολύν καιρό την ερημιά απ' την οποία ξεκίνησε και ζει φιλοξενούμενη στους ανθρώπους που επισκέπτεται.
Είναι πραγματικά εντυπωσιακό το πόσο μεγάλη φροντίδα απολαμβάνει από τους οικοδεσπότες της!
Είναι διπλά εντυπωσιακό, αν αναλογιστεί κανείς ότι η γριά αυτή δεν είναι καλή παρέα.
Απ' τη στιγμή που θα μπεί στο σπίτι, με έναν πειστικό τρόπο, άλλοτε ήρεμα, άλλοτε όχι (γνωρίζει καλά το πώς να πετύχει το στόχο της), επιβάλλει τους κανόνες της. Κανόνες που υπό την επιροή της, γίνονται άμεσα αποδεκτοί.
Το σπίτι δεν θα δεχτεί κανέναν άλλο επισκέπτη.
Είναι ούτως ή άλλως ασήμαντοι και άχρηστοι κατά την παρουσία της.
Οι σπιτονοικοκύρηδες δεν θα την αφήσουν στιγμή αν είναι δυνατόν.
Θα την ταΐσουν, θα την ποτίσουν, θα της δείξουν στοργή,
γιατί αυτή μόνο είναι αληθινός τους σύντροφος.
Εκτός αυτού, είναι τυφλή και κωφάλαλη, γι αυτό χρειάζεται όλη τους τη φροντίδα και την αγάπη.
Είναι πραγματικό στήριγμα της ανθρωπιάς τους,
και καθρεύτης τους.
Γι' αυτό και όλοι την λατρεύουν, παρ' όλο τον πόνο τους.
Γι' αυτό κάνουν ό,τι μπορούν για να την ευχαριστήσουν, όσο είναι δίπλα τους.
Δεσπόζει και καλύπτει όλα τα τριγύρω τους.

Αυτή μόνο αποφασίζει πότε θα φύγει, κανένας δεν έχει τη δύναμη να τη διώξει.
Ας την αντιπαθεί, τη θέλει.
Ας τη μισεί, την έχει ανάγκη.
Σαν φύγει, για λίγο, την βλέπουν όπως είναι:
Γριά, τυφλή, κωφάλαλη, δεσποτική.

Το όνομά της είναι "Μοναξιά"
και γράφεται πάντα με καθαρά γράμματα.

Αρμονία

Είναι μια νύφη, πάντοτε,
που όταν κάτι φιλήσει,
θα το φιλέψει ομορφιά,
θα του προσφέρει ζήση.

Και τις χαρές και λύπισες
με μέτρο κατευνάζει
κι αφήνει ήσυχες καρδιές
απ' ό,τι τις ταράζει.

Απούσα, δεν θα θυμηθείς.
Παρούσα, η νηνεμία,
το φως, το απαύγασμα που ζεις
λέγεται αρμονία

Κ. Δευτέρα, στ' Μαρτίου ,βστ'
15:36

Δημήτρη, θα επανέλθω.
Για την ώρα με έχει απορροφήσει το παραμύθι.

Λάμψε, γιατί θα λάμψω.

Στης κώμης σου την ομορφιά
φωλιάζουν ηλιαχτίδες.
Κι όταν τα μάθια σου γελούν,
ούτε κι αν θέλανε μπορούν
να μη μεθύσουν την καρδιά
στο διάβα σου που ήβρες.

Σάββατο, κε' Φλεβάρη ,βστ'
12:30 π.μ.

Η γοητεία σπίτι βρίσκει
σα δοξευτεί από το γητευτή
στον κόρφο του γητευμένου,
τον ευτυχή.

Το χρώμα των ματιών Μέρος ΙV

Πέρασαν ώρες, και μέρες που έννοιωθα πως αυτή η ενότητα που απ' τις σκέψεις μου δημιουργήθηκε γύρω απ' τα μάτια δεν είχε κλείσει. Και σάμπως μου φαίνεται πως δεν είναι γραφτό της να κλείσει και ποτέ. Πώς να εξαντλήσεις σε δυο γραμμές, σε χίλιες, κι ακόμα πιο πολλές την περιγραφή όλης της γης, της θάλασσας και τ' ουρανού; Στου κάθε ανθρώπου τη ματιά, στα μάτια του, ολάκερος ένας κόσμος βρίσκεται. Και σαν κάνεις να τον δεις, μπορείς να χαθείς εντός του.

Με πόση αφέλεια αλήθεια έγραψα πως αυτού ή του άλλου τα μάτια γαλάζια, καστανά ή πράσινα είναι! Μπορείς να δώσεις ένα χρώμα για τα μάτια ενός ανθρώπου; Μπορείς να περιγράψεις το χρώμα του ουρανού, αν το πεις γαλανό; Το χρώμα της χλόης, αν την πεις πράσινη; Το χρώμα ενός λουλουδιού; Της θάλασσας; Μπορείς με μια λέξη να τα περιγράψεις;

Μόνο αν αδιάφορα κοιτάξεις και ακροθιγώς περιγράψεις, θα χωρέσεις σε μια λέξη μόνο, σε ένα όνομα, αυτό το μοναδικό χρώμα των όμορφων όντων που μας περιστοιχίζουν.
Γιατί του κάθε ενός το χρώμα, θα πρέπει να περιγραφεί ο τόπος, ο χρόνος, τί είναι και με τί μοιάζει. Με την αντανάκλαση πάνω του τού φωτός ποια πνεύματα εγείρονται και ποιο τραγούδι τραγουδούν; Ποια εποχή αναβιώνει;

Αλέξανδρε, κάπου έγραψες πως όλα είναι θέμα χρόνου, ακόμα και το χρώμα των ματιών.
Το πόσο δίκιο έχεις, το είδα στα μάτια των αγαπημένων μου!

Τετάρτη, ιε' Φλεβάρη ,βστ'
02:00 π.μ.

Χειμώνας ηλιόλουστος.

Το χρώμα των ματιών Μέρος ΙΙΙ

Είναι η σκέψη μέσα μου πως έχουμε συγχύσει εντός μας τις έννοιες της διακριτικότητας και της ανοχής. Κι αυτό για να δικαιολογήσουμε την απραξία μας απέναντι σε κάθε τι που δεν είναι εύκολο, μα είναι ωφέλιμο να αντιμετωπιστεί.

Έτσι, μέσα στο τραίνο θα κάνουμε πως δε βλέπουμε αυτόν που φυσάει τον καπνό του τσιγάρου του πάνω μας. Τον άλλο που ζητάει βοήθεια, μα δεν επιθυμούμε να συνεισφέρουμε. Αυτόν που στριμώχνεται ή αυτόν που μας στριμώχνει. Θα κάνουμε πως δεν υπάρχουν και πως δεν μας ενοχλούν και θα κλείσουμε τα μάτια μας. Θα κρύψουμε κι απ' τον εαυτό μας ακόμα τα εμφανή και θ' αρνηθούμε το ότι τα βλέπουμε. Και για να μη καθρεφτιστούν στα μάτια μας όλα όσα δεν υπάρχουν και μαρτυρήσουν στον κόσμο την εθελοτυφλία μας, τα κρύβουμε κι αυτά.

Τα κρύβουμε κι όταν ανεχόμαστε στον εαυτό μας τον ίδιο να φερόμαστε με έναν τρόπο που ξέρουμε καλά πως δεν είναι σωστός. Κάνουμε πως δεν βλέπουμε ούτε τον εαυτό μας, και λέμε αδιάκριτο όποιον εκείνη την ώρα μας κοιτά. Γιατί το τί καθρεφτίζεται στα μάτια μας δε μπορούμε να το κρύψουμε απ' όποιον κοιτά μέσα τους. Κι όποιος κοιτάζει μέσα τους, κι ας μην καταλαβαίνει το παραμικρό απ' την εικόνα, βλέπει τον κόσμο μας γυμνό κι εκτεθειμένο.

Εμείς το ξέρουμε καλά το τί σημαίνουν όλα αυτά τα αντικείμενα πού 'ναι στον κόσμο μέσα των ματιών μας. Άλλοτε φωτισμένα χαρούμενα, άλλοτε θαμμένα, στοιβαγμένα τό 'να πίσω από τ' άλλο στο σκοτάδι.

Όποτε θέλησα να γνωρίσω έναν άνθρωπο, θέλησα να με ξεναγήσει σ' αυτό τον κόσμο, όπως μόνο αυτός θα μπορούσε.
Όποτε θέλησα να γνωρίσω έναν άνθρωπο, τις περισσότερες φορές το θέλησα από θαυμασμό για αυτό τον κόσμο τον άγνωστο.
Τον κόσμο τον χρωματισμένο απ' το φως και το χρώμα των ματιών του.

"Είμαστε Έλληνες,..." μου είχε πει σε μια βόλτα με τα πόδια τριγύρω ένα βράδυ ο Μπάμπης "...με καστανά μαλλιά, και πράσινα μάτια."
Μα τα δικά μου μάτια δεν είναι πράσινα σαν του Μπάμπη, ή άλλων αγαπημένων, κι ας είμαι από τον ίδιο τόπο.

Δευτέρα, στ' Ιανουαρίου ,βστ'
21:53
Βροχές και χιόνια.

Το χρώμα των ματιών Μέρος ΙΙ

Πάνε πολλά χρόνια που η Λουκία Μυρτώ μου είχε αναφέρει άλλους που κοιτούσαν μέσα στα μάτια του καλού τους και βλέπαν το είδωλό τους να καθρεφτίζεται σ' αυτά. Της φαινόταν μη πρέπουσα, ή αστεία, ή ανόητη μια τέτοια συμπεριφορά. Αυτό, προφανώς γιατί μπορεί κανείς να διακρίνει μια φιλαυτία σ' αυτή:
Αντί να αντικρίζω το αντικείμενο του πόθου μου, το χρησιμοποιώ για να κοιτάζω εμένα.
Συμφώνησα με την Λουκία Μυρτώ.

Από τότε, κοντεύουν δέκα χρόνια να περάσουν, και δε θα το θυμόμουν αν δεν άκουγα σε ένα τραγούδι ισπανόφωνο τη φράση: "...να με κοιτάξω στα μάτια σου...". Την άκουσα και άλλαξα τη γνώμη μου.

Όταν ο Έρωτας έχει δοξεύσει τους ιούς του, τα βέλη τα φαρμακωμένα, και το φαρμάκι τους έχει ποτίσει το αίμα της καρδιάς, έτσι που να μερώνει τ' άγρια βλέμματα, να γλυκαίνει τις γωνιές του προσώπου και να μεγαλώνει το άνοιγμα των ματιών στη θέα του αγαπημένου, να μοιάζουν τα μάτια παιδικά, αξιαγάπητα, αχόρταγα να αποτυπώνουν μέσα τους την εικόνα του άλλου σα να θέλουν να μείνει αιώνια. Να τους συντροφεύει μπροστά και πίσω από κάθε τι που θα κοιτάξουν από εδώ και στο εξής. Τότε λοιπόν ο ερωτευμένος ψάχνει σ' αυτά τα όμορφα, τα παιδικά, τ' αξιαγάπητα μάτια από το ταίρι του να αναγνωρίσει το είδωλό του. Αυτό όχι όπως κοιτάζει τον καθρέφτη για να χτενίσει τα μαλλιά του, αλλά όπως ανακαλύπτει πως είναι ο ίδιος το αντικείμενο του έρωτα, το φαρμάκι στις φλέβες του έρωτά του.
Κάποιοι λένε πως τα μάτια είναι ο καθρέφτης της ψυχής.
Άλλοι πως ο άνθρωπος που αγαπάμε είναι ο καθρέφτης μας.

Το καθρέφτισμα μας στα μάτια τους είναι το στεφάνωμα του έρωτά μας.

Μπορεί τα λόγια της να μην ήταν αυτά,
αλλά η Λουκία Μυρτώ έχει μάτια καστανά.

Αρχές Φθινοπώρου